100 Marks

Wyspy Alandzkie to autonomiczny, zdemilitaryzowany, monojęzyczny szwedzki region Finlandii, który składa się z archipelagu leżącego u wejścia do Zatoki Botnickiej na Morzu Bałtyckim.
Wyspy Alandzkie obejmują Fasta Åland ("Główną Wyspę", na której mieszka 90% ludności) oraz kolejne 6 500 szkierów i wysp na wschodzie. Fasta Åland jest oddzielona od wybrzeża Szwecji 38 kilometrami otwartej wody na zachodzie. Na wschodzie archipelag Wysp Alandzkich przylega do fińskiego morza archipelagowego. Jedyna granica lądowa Wysp Alandzkich znajduje się na niezamieszkanym szkierze Märket, który dzieli ze Szwecją.
Autonomiczny status wysp został potwierdzony decyzją podjętą przez Ligę Narodów w 1921 r. po kryzysie na Wyspach Alandzkich. Został on potwierdzony w traktacie przyjmującym Finlandię do Unii Europejskiej. Zgodnie z prawem Wyspy Alandzkie są neutralne politycznie i całkowicie zdemilitaryzowane, a ich mieszkańcy są zwolnieni z poboru do Fińskich Sił Obronnych. Parlament Finlandii przyznał wyspom szeroką autonomię w ustawie o autonomii Wysp Alandzkich z 1920 roku, która została później zastąpiona nowymi przepisami o tej samej nazwie w 1951 i 1991 roku. Zgodnie z prawem Wyspy Alandzkie pozostają wyłącznie szwedzkojęzyczne.