Solidus - Anthemius SALVS REI PVBLICAE; Mediolanum

Urodzony w znamienitej konstantynopolitańskiej rodzinie, Antemiusz był wysoko cenionym generałem i sędzią, i był uważany za głównego kandydata do tronu wschodniorzymskiego, gdy jego teść, cesarz Marcjan, zmarł w 457 roku. Zamiast niego tron objął Leon I, ale Antemiusz przyjął to niepowodzenie z ulgą i w imieniu Leona odniósł szereg zwycięstw militarnych nad Gotami i Hunami. W połowie lat 460. n.e. najazdy Wandalów na Grecję przekonały Leona, że musi współpracować z zachodniorzymskim reżimem, na czele którego stał na wpół barbarzyński generalissimus Ricimer. W 467 r. n.e., za zgodą Ricimera, Leon mianował Antemiusza na wakujący zachodni tron. Antemiusz dotarł do Rzymu 12 kwietnia i został należycie okrzyknięty augustem przez senat, ale wielu Włochów postrzegało go jako greckiego intruza, co od samego początku wpłynęło na jego relacje z miejscowymi. W 468 r. n.e. ogromna wspólna wyprawa morska przeciwko Wandalom w Afryce Północnej zakończyła się niepowodzeniem, poważnie podkopując pozycję Antemiusza. Zdobycze Wizygotów w Galii jeszcze bardziej osłabiły jego popularność w ciągu następnych kilku lat i spowodowały niebezpieczny rozdźwięk między Anteuszem a Ricimerem. Leon próbował mediować, wysyłając wysoko urodzonego wysłannika o imieniu Olybrius do Włoch wiosną 472 r. n.e., ale Ricimer zdecydował, że Olybrius okaże się bardziej podatną marionetką cesarza i pomaszerował przeciwko Rzymowi, aby obalić Anthemiusa. Rzym przeszedł trzymiesięczne oblężenie i ostatecznie padł w wyniku zdecydowanego ataku na Pons Aelius. Antemiusz przywdział strój żebraka i próbował uciec, ale został zidentyfikowany, schwytany i ścięty, prawdopodobnie 11 lipca 472 roku.