10 Lire - Vittorio Emanuele III

Vittorio Emanuele III

Król Włoch w latach 1900-1946
11-11-1869, Neapol / 28-12-1947, Aleksandria

Członek rodu Sabaudzkiego, panował również jako cesarz Etiopii (1936-1941) i król Albanii (1939-1943). Podczas jego prawie 46-letnich rządów, które rozpoczęły się po zabójstwie jego ojca Umberto I, Królestwo Włoch było zaangażowane w dwie wojny światowe. Jego panowanie obejmowało również narodziny, powstanie i upadek faszystowskiego reżimu we Włoszech.

Pierwsze 14 lat rządów Vittorio było zdominowane przez premiera Giovanniego Giolittiego, który skupił się na industrializacji i zatwierdził różne demokratyczne reformy; w polityce zagranicznej Włochy Giolittiego zdystansowały się od innych członków Trójprzymierza i skolonizowały Libię po wojnie włosko-tureckiej.

Pierwsza wojna światowa przyniosła Włochom zwycięstwo nad Imperium Habsburgów i aneksję prowincji Trydentu i Triestu.

Na początku lat dwudziestych XX wieku Włochom nie udało się zjednoczyć w obliczu rosnącego włoskiego ruchu faszystowskiego.

Wzmocniona kryzysem gospodarczym Narodowa Partia Faszystowska poprowadziła marsz na Rzym i mianowała Benito Mussoliniego premierem. Vittorio milczał na temat wewnętrznych nadużyć politycznych faszystowskich Włoch i zaakceptował dodatkowe korony Etiopii (1936) i Albanii (1939) w wyniku włoskiego imperializmu pod rządami faszyzmu.

Z powodu inwazji aliantów na Włochy w 1943 r., Vittorio obalił Mussoliniego i podpisał zawieszenie broni z aliantami we wrześniu 1943 r.

W obliczu operacji Achse uciekł do Brindisi, podczas gdy Niemcy ustanowili Włoską Republikę Społeczną jako marionetkowe państwo.

W październiku wypowiedział wojnę Niemcom, walczył z aliantami i pod ich naciskiem przekazał władzę swojemu synowi w czerwcu 1944 r., kończąc tym samym swój udział w wojnie i rządzeniu Włochami.

Oficjalnie abdykował z tronu w 1946 r. na rzecz swojego syna, Umberto II.

Po włoskim referendum instytucjonalnym w 1946 r. Vittorio udał się na wygnanie do Aleksandrii, gdzie zmarł i został pochowany w katedrze św. W 2017 r. jego szczątki powróciły do Włoch w wyniku porozumienia między prezydentami S. Mattarellą i A. Fattahem el-Sisim.

This is an automatic translation. The original text is:

Vittorio Emanuele III

King of Italy from 1900 to 1946
11-11-1869, Naples / 28-12-1947, Alexandria

 

A member of the House of Savoy, he also reigned as Emperor of Ethiopia (1936-1941) and King of Albania (1939-1943). During his reign of almost 46 years, which began after the assassination of his father Umberto I, the Kingdom of Italy was involved in two World Wars. His reign also included the birth, rise and fall of the Fascist regime in Italy.

 

The first 14 years of Vittorio's reign were dominated by Prime Minister Giovanni Giolitti , who focused on industrialization and approved various democratic reforms; in foreign policy, Giolitti's Italy distanced itself from the other members of the Triple Alliance and colonized Libya after the Italo-Turkish War.

 

WW1 brought Italian victory over the Habsburg Empire and the annexation of the provinces of Trento and Trieste.

In the early 1920s, Italy failed to unify in the face of the growing Italian fascist movement.

Strengthened by the economic crisis, the National Fascist Party led the March on Rome and appointed Benito Mussolini as Prime Minister. Vittorio remained silent about the internal political abuses of Fascist Italy and accepted the additional crowns of Ethiopia (1936) and Albania (1939) as a result of Italian imperialism under Fascism.

 

Due to the Allied invasion of Italy in 1943, Vittorio deposed Mussolini and signed the Cassible armistice with the Allies in September 1943.

Faced with Operation Achse, he fled to Brindisi while the Germans established the Italian Social Republic as a puppet state.

He declared war on Germany in October, fought with the Allies and, under pressure from them, transferred his powers to his son in June 1944, ending his involvement in the war and in the government of Italy.

 

He officially abdicated the throne in 1946 in favor of his son, Umberto II.

After the Italian institutional referendum in 1946, Vittorio went into exile in Alexandria, where he died and was buried in St. Catherine's Cathedral. In 2017, his remains returned to Italy following an agreement between Presidents S. Mattarella and A. Fattah el-Sisi.