1 Dollar Dayton Bank

Banknoty te należą do tzw. banknotów przestarzałych. Bezzwrotne, emitowane bez gwarancji, czasem tylko częściowo wypełnione, są typowe dla tej epoki. Banknot Dayton Bank z 1850 roku o nominale 1 dolara z St. Paul w Minnesocie jest banknotem przestarzałym. Wizerunek banknotu jest typowy dla tego okresu, zwłaszcza dla zachodnich banków, i zawiera stereotypy rasowe i etniczne. W XIX wieku prywatne banki, kupcy i samorządy lokalne produkowały papierowe pieniądze, ponieważ brakowało monet, a rząd federalny i rządy stanowe nie emitowały zbyt wielu papierowych pieniędzy. Ten proceder kwitł aż do wojny secesyjnej. W latach pięćdziesiątych XIX wieku papierowe pieniądze produkowane przy użyciu grawerowanych stalowych płyt osiągnęły szczyt artystycznego i technicznego wyrafinowania. Pan Dayton jest znany historii wyłącznie dzięki walucie, którą wydrukował dla swojego banku i nie wiadomo, czy bank kiedykolwiek otworzył swoje podwoje. Ale to był jego bank i miał do tego prawo, więc jego ponura twarz, wraz z imponującym wdowim szczytem, zdobi każdy z trzech znanych nominałów: jedno-, dwu- i pięciodolarowych banknotów. Bank Dayton był jednym z tysięcy prywatnych emitentów, dostarczających kapitał, który stworzył cud gospodarczy XIX-wiecznej Ameryki. W tamtych czasach żaden rząd nie odważył się emitować papierowych pieniędzy: Amerykanie zostali tak bardzo sparzeni przez inflację podczas jednego kryzysu (wojny o niepodległość), że nie zgodziliby się na kolejną publiczną emisję aż do kolejnego kryzysu (wojny secesyjnej). Grafika na tym banknocie jest bardzo typowa dla tego okresu, zwłaszcza na emisjach zachodnich banków. Stereotypy rasowe i etniczne były powszechne i podkreślały dominację białej kultury.