Medal - George III Indian Chief Medal

Features

Location	United States (pre-federal and private/territorial)
Król	George III (1760-1783)
Type	Commemorative medals › Military medals
Years	1776-1814
Composition	Srebro
Weight	96.4 g
Diameter	76.6 mm
Shape	Okrągły z pętelką
Technique	Frezowana
Demonetized	Yes
Number	N# 405538
References	Eimer# 736 Christopher Eimer. British Commemorative Medals and their Values. London, United Kingdom (2 volumes). , Betts# 435 Charles Wyllys Betts. American Colonial History Illustrated by Contemporary Medals (4 volumes). , Adams# 7:3 Edgar Holmes Adams, William Hartman Woodlin; 1913. United States Pattern, Trial, and Experimental Pieces. American Numismatic Society, New York City, New York, United States.

Obverse

Pancerne popiersie w prawo Automatically translated

Script: łaciński

Lettering: GEORGIUS III DEI GRATIA

Reverse

Koronowane ramiona i podpórki Automatically translated

Script: łaciński

Lettering:
HONI SOIT QUI MAL Y PENSE
DIEU ET MON DROIT

Comments

Noonans: Medale z tego wydania były rozdawane wodzom Indian północnoamerykańskich od 1776 do 1814 roku. Były to raczej medale "wojenne" niż pamiątkowe i przyciągnęły wpływowych Indian na terenie dzisiejszej Kanady i Stanów Zjednoczonych Ameryki do sprawy brytyjskiej i były noszone z wielką dumą przez odbiorców i ich potomków.

Rząd brytyjski starał się zapobiegać przejmowaniu ziemi plemiennej przez osadników dla osobistych korzyści i zaciągnął rdzenne plemiona (około 13 000 mężczyzn, głównie Shawnee, Irokezów, Cherokee, Creek i Seminoles) jako sojuszników do walki z Trzynastoma Zbuntowanymi Koloniami w latach 1776-83, Stanami Zjednoczonymi w latach 1812-14 i do obrony Kanady. Zarówno społeczności Indian, jak i Metysów (mieszanej krwi) w przeważającej mierze opowiedziały się po stronie Brytyjczyków podczas rewolucji amerykańskiej. Byli oni bardzo potrzebni jako siła militarna. Na bardzo wczesnym etapie rewolucji Amerykanie stanowili bezpośrednie zagrożenie dla Kanady, a słynny Charles de Langlade (który był w połowie Ottawą) poprowadził Indian z Wisconsin i Michigan w dwóch kampaniach przeciwko Amerykanom w 1776 i 1777 roku.

Pod koniec XVIII wieku Luizjana wciąż należała do Hiszpanii, a do 1778 roku zarówno Hiszpanie, jak i zbuntowane kolonie walczyły z Brytyjczykami. Indianie z północnego Wisconsin i górnego Michigan dołączyli do Brytyjczyków w ataku na St. Louis w 1780 roku. Atak nie powiódł się, a niektórzy Indianie, którzy wzięli w nim udział, zostali zaatakowani przez Indian pod dowództwem Siggenauka, gdy wycofywali się przez Illinois. Traktat pokojowy między Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią z 1783 r. przekazał Stanom Zjednoczonym cały zachód transalpejski, w tym Wisconsin.

Stany Zjednoczone nie zajęły żadnej części górnego Środkowego Zachodu aż do prawie piętnastu lat po rewolucji amerykańskiej. Brytyjczycy odmówili oddania posterunków w miejscach takich jak wyspa Mackinac i Detroit, dopóki Stany Zjednoczone nie zgodziły się na pewne postanowienia traktatu z 1783 roku. Co więcej, Stany Zjednoczone skupiły większość swojej energii na pokonaniu potężnej konfederacji Indian w Ohio w latach 1790-1794.

Stany Zjednoczone pokonały Indian Ohio w 1794 roku i zmusiły ich do podpisania traktatu, który oddawał znaczną część ich ziemi. W tym samym roku Stany Zjednoczone i Wielka Brytania podpisały traktat Jaya, który rozstrzygał nierozstrzygnięte różnice między oboma krajami. Brytyjczycy porzucili swoje posterunki na Środkowym Zachodzie, a Stany Zjednoczone przejęły brytyjski Fort Mackinac w 1796 roku i założyły forty w Chicago (Fort Dearborn, 1803) i Des Moines (Fort Madison, 1808). Te małe forty były jednak niewystarczające do kontrolowania dużego obszaru geograficznego z ludnością sprzeciwiającą się ich obecności. Plemiona zamieszkujące środkowy zachód i handlarze futer pozostali Brytyjczykami w latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku i na początku XIX wieku. Po pierwsze, brytyjskie firmy, takie jak North West Company, kontrolowały regionalny handel futrami. Po drugie, wojny przeciwko Indianom Ohio w latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku ujawniły wszystkim plemionom indiańskim ze środkowego zachodu, że Stany Zjednoczone chcą przejąć ich ziemie. Nawet Indianie tacy jak Siggenauk - którzy kiedyś wspierali Amerykanów - zmienili strony.

W 1805 roku Indianin z Ohio o imieniu Tenskwatawa, czyli Prorok Shawnee, zaczął głosić indiański opór wobec amerykańskiej inwazji. Zyskał wielu zwolenników na Środkowym Zachodzie i w Wisconsin, a Ojibwe z tak odległych miejsc jak jezioro Superior przybywali do jego wioski w Ohio, a później w Indianie, aby wysłuchać jego przesłania. Ho-chunk byli szczególnie otwarci na jego przesłanie. Brat proroka Shawnee, Tecumseh, odegrał aktywną rolę w tworzeniu wojskowej konfederacji kilku plemion ze środkowego zachodu i południowego wschodu, aby przeciwstawić się amerykańskiej ekspansji.

Podczas wojny 1812 r. Brytyjczycy w Kanadzie i Indianie pod przywództwem Tecumseha stali się sojusznikami przeciwko Stanom Zjednoczonym. Kiedy rozpoczęła się wojna 1812 roku, słabość amerykańskiej władzy nad Środkowym Zachodem była oczywista. Połączone siły Indian i Brytyjczyków opuściły fort na wyspie St. Joseph's i zdobyły amerykański fort na wyspie Mackinac bez jednego wystrzału. W międzyczasie Potawatomi wyrżnęli cały amerykański garnizon w Chicago. Brytyjski handlarz futer Robert Dickson zorganizował Indian Wisconsin do walki ze Stanami Zjednoczonymi. Menominee, Ho-chunk, Ojibwa, Ottawa, Santee Dakota, Sauk i Fox walczyli po stronie Brytyjczyków podczas wojny i odpierali amerykańskie próby odzyskania kontroli nad regionem.

W 1814 roku Stany Zjednoczone założyły niewielki posterunek w Prairie du Chien o nazwie Fort Shelby, ale Indianie i brytyjska milicja szybko go podbili, przemianowali na Fort McKay i pokonali dwie amerykańskie ekspedycje pomocowe wysłane w górę rzeki Missisipi z St. Louis, aby go odbić. W tym samym roku Indianie z Wisconsin i Michigan odparli amerykańskie siły wojskowe, które próbowały odbić wyspę Mackinac. Stany Zjednoczone uznały obszar Wisconsin i północnego Michigan za praktycznie niepodważalny i przez całą wojnę 1812 roku pozostawał on w rękach Brytyjczyków i ich indiańskich sojuszników.

This is an automatic translation. The original text is:

Noonans: Medals from this issue were distributed to North American Indian Chief’s from 1776 until 1814. They were very much ‘war’ medals rather than commemorative medals and they attracted influential Indians throughout what is now Canada and the United States of America to the British cause, and were worn with great pride by the recipients and their descendants.

The British Government tried to prevent seizures of tribal land by settlers for personal gain and enlisted indigenous tribes (about 13,000 men, mostly Shawnee, Iroquois, Cherokee, Creek and Seminoles) as Allies to fight the Thirteen Rebel Colonies in 1776-83, the United States in 1812-14 and to defend Canada. Both the Indian and métis (mixed blood) communities overwhelming sided with the British during the American Revolution. They were badly needed for military manpower. Very early in the revolution, the Americans posed a direct threat to Canada, and the famous Charles de Langlade (who was half Ottawa) led Indians from Wisconsin and Michigan in two campaigns against the Americans in 1776 and 1777.

Louisiana was still a Spanish possession in the late 18th century, and both the Spanish and the rebel colonies were fighting the British by 1778. The Indians of northern Wisconsin, and upper Michigan joined the British in an attack against St. Louis in 1780. The attack failed, and some Indians who took part in it were attacked by Indians under Siggenauk as they retreated through Illinois. The 1783 peace treaty between the United States and Britain transferred the entire trans-Appalachian West, including Wisconsin, to the United States.

The United States did not occupy any part of the upper Midwest until almost fifteen years after the American Revolution. The British refused to give up posts at places such as Mackinac Island and Detroit until the United States agreed to certain stipulations of the 1783 treaty. Moreover, the United States focused most of its energy on defeating the powerful Indian confederacy in Ohio between 1790 and 1794.

The United States defeated the Ohio Indians in 1794 and forced them to sign a treaty that gave away much of their land. That same year, the United States and Great Britain signed Jay's Treaty, which settled outstanding differences between the two countries. The British abandoned their posts in the Midwest, and the United States took over the British Fort Mackinac in 1796 and established forts at Chicago (Fort Dearborn, 1803), and Des Moines (Fort Madison, 1808). These small forts were inadequate for controlling a large geographical area with a population opposed to their presence. Midwest tribes and resident fur traders remained solidly British during the 1790s and early 1800s. First, British companies such as the North West Company controlled the regional fur trade. Second, wars against the Ohio Indians in the 1790s revealed to all Midwestern Indian tribes that the United States wanted to acquire their lands. Even Indians such as Siggenauk - who once supported the Americans - switched sides.

In 1805 an Ohio Indian named Tenskwatawa, or the Shawnee Prophet, began to preach Indian resistance to American encroachment. He gained many adherents throughout the Midwest and Wisconsin, and Ojibwe from as far away as Lake Superior flocked to his village in Ohio and later in Indiana to hear his message. The Ho-chunk were particularly receptive to his message. The Shawnee Prophet's brother, Tecumseh, took an active role in forming a military confederacy of several Midwestern and Southeastern tribes to resist American expansion.

During the War of 1812 the British in Canada and Indians under Tecumseh's leadership became allies against the United States. When the War of 1812 began, the weakness of America's hold over the Midwest was apparent. A combined Indian and British military force left their fort on St. Joseph's Island and conquered the American fort at Mackinac Island without firing a shot. Meanwhile, the Potawatomi slaughtered the entire American garrison at Chicago. British fur trader Robert Dickson organized Wisconsin Indians to fight the United States. The Menominee, Ho-chunk, Ojibwa, Ottawa, Santee Dakota, Sauk, and Fox all fought on the side of the British during the war and fended off American attempts to regain control of the region.

In 1814, the United States established a small post at Prairie du Chien called Fort Shelby, but the Indians and British militia quickly conquered it, renamed it Fort McKay, and defeated two American relief expeditions sent up the Mississippi River from St. Louis to retake it. That same year, Indians from Wisconsin and Michigan repelled an American military force that attempted to retake Mackinac Island. The United States found the area of Wisconsin and northern Michigan virtually unassailable, and throughout the War of 1812, it remained firmly in the hands of the British and their Indian allies.

Manage my collection

Please sign in or create an account to manage your collection.

Date					VG	F	VF	XF	AU	UNC
Undetermined
ND (1776-1814)

Get this item

No member from this site currently wants to exchange it.

Numista Rarity index: 97 Search tips

This index is based on the data of Numista members collections. It ranges from 0 to 100, 0 meaning a very common coin or banknote and 100 meaning a rare coin or banknote among Numista members.

Discuss or ask a question

Contribute to the catalogue

Modify or add data on this page (in English)
Register a past auction sale
Register an example of this type
Duplicate this page (in English)

Cite this page: https://numista.com/405538 (copy permalink) Permalink copied
Share: