1 Shekel - Hannibal

Druga wojna punicka była okresem wysokiej produkcji i wielkich eksperymentów w dziedzinie monet. Wprowadzono wiele nowych typów, a Rzym po raz pierwszy zaczął bić monety konsekwentnie i na dużą skalę.

Od dawna uważano, że monety tego typu zostały wybite przez króla Jugurthę z Numidii (118-106 pne), jak HN, s. 884, ale ich pojawienie się w skarbach, które wyraźnie pochodziły z drugiej wojny punickiej, uniemożliwiło to przypisanie. Zostały one następnie przypisane siłom punickim w Hiszpanii, ale ponieważ większość istniejących okazów pojawiła się na Sycylii, zasugerowano, że zostały one wybite w Kartaginie do użytku przez wojska punickie na wyspie. Jednak obecnie ustalono na podstawie dowodów skarbowych - zwłaszcza z Enna Hoard z 1966 r. (IGCH 2232) - że monety te zostały wybite na Sycylii lub w Kartaginie, a nie w Hiszpanii. Przynajmniej jedna z półszelągów jest nadrukowana na denarze, ale wydaje się znacznie bardziej prawdopodobne, że zostały one wybite w mennicy kontrolowanej przez Kartagińczyków na Sycylii, która była w stanie wykorzystać współczesne wczesne denary jako flanki.

Robinson spekulował, że zostały one wybite w Gades, ponieważ punicka litera alef pod słoniem mogła być inicjałem Agadiru, punickiej formy Gades. Uznał, że styl i materiał monety sprzyjają późniejszej dacie niż inne srebrne monety z serii punickiej. W ten sposób przypisał ją do kilku lat po obu stronach 209 r. p.n.e., kiedy Scypion oblegał i zdobył Carthago Nova od Barcydów, którzy następnie kierowali sprawami z Gades.

Data, choć nie jest dokładnie znana, mieści się w szerokim okresie ok. 220-205. Wiele autorytetów sugeruje, że emisja może być nawet dokładniej datowana na kampanię sycylijską w latach 213-210.

Głowa na awersie to prawdopodobnie młody Melqart, bóstwo zawsze popularne wśród żołnierzy - choć zidentyfikowano go również jako samego Hannibala lub jego brata Mago, podczas gdy słoń był jedną z najpotężniejszych broni Kartaginy w wojnie z Rzymem.