Medal - Admiral Nelson, Boulton’s Trafalgar Medal silver

Milford Haven 1919# 496

Po pewnym czasie ścigania wrogiej floty Nelson ostatecznie doprowadził połączoną flotę francuską i hiszpańską - w sumie trzydzieści trzy okręty - do bitwy u przylądka Trafalgar 21 października 1805 roku. Atak w dwóch kolumnach, lewej pod dowództwem Nelsona i prawej dowodzonej przez admirała Collingwooda, trwał około siedmiu godzin. Zdobyto siedemnaście wrogich okrętów, jeden spalono, a reszta uciekła. Nelson zmarł w wyniku rany od kuli muszkietowej otrzymanej na początku bitwy. Jego ciało zostało sprowadzone do Anglii i pochowane w krypcie katedry św. Pawła 9 stycznia 1806 roku.
Medal ten został wyprodukowany na własny koszt Matthew Boultona i został wręczony marynarzom i żołnierzom piechoty morskiej, którzy wzięli udział w akcji, a także rodzinom zmarłych w bitwie.
Boulton był "publicznie zasmucony", że król Jerzy III nie przyznał nagrody dla dzielnych marynarzy Royal Navy, którzy walczyli i wygrali bitwę pod Trafalgarem 21 października 1805 roku.
Jednak sytuację na miejscu (i w portach) w czasie dostawy i prezentacji medali, które pierwotnie znajdowały się w małych, płaskich, dwuczęściowych metalowych skorupach, można opisać jedynie jako scenę całkowitej niewdzięczności. Kiedy załogi dowiedziały się, że medale nie są wykonane ze srebra i nie można ich "zastawić" za 5 szylingów na tytoń, zdecydowana większość została wyrzucona za burtę do portu.
Zamiar dotyczył wyłącznie okazów miedzi, a Boulton odnotował w niedatowanym holografie, że rozprowadzono około 14 001 okazów. W liście do panny Fanny De Luc z 20 października 1806 roku Boulton stwierdza, że "przygotowuje dziewiętnaście tysięcy jako prezent ode mnie dla Bohaterów Trafalgaru"; nie wiadomo, czy ta pierwsza, czy druga liczba jest poprawna. Uderzenia w innych metalach zostały prawdopodobnie wykonane mniej więcej w tym samym czasie, ale nie były przeznaczone dla ocalałych z bitwy. Graham Pollard zauważa w swoim artykule na temat Matthew Boultona i Küchlera w "Numismatic Chronicle" z 1970 r. (s. 303-9, nr 30), że wraz z listem do panny De Luc, o którym mowa powyżej, kilka przykładów jego medalu zostało wysłanych do prezentacji na dworze. Zostały one wybite w srebrze pozłacanym, brązie i cynie. Ze względu na pewne rozczarowanie wśród pań, które ich nie otrzymały, 21 stycznia 1807 r. wysłano kolejną paczkę zawierającą sześć pozłacanych, sześć brązowych i sześć z białego metalu.
Niektóre wybicia w srebrze i miedzi istnieją bez napisu na krawędzi, a Narodowe Muzeum Morskie posiada próbne wybicie w białym metalu (patrz S.Pa/15). Muzeum to posiada również przykłady w złocie, podobnie jak British Museum. Jeden z egzemplarzy w Narodowym Muzeum Morskim ma na krawędzi wygrawerowany wielkimi literami napis IN TESTIMONY OF MERIT . TRAFALGAR . OCT XXI. 1805.
Istnieje odmiana medalu (patrz Brown 1 p144.584A), która przedstawia wcześniejszy, niezatwierdzony portret Nelsona, główne różnice polegają na nieco bardziej kręconych włosach i klapie munduru, która jest złożona do tyłu: patrz M.H. 494. Birmingham Museum and Art Gallery ma gorącą cynową próbę nieco wcześniejszej wersji niedokończonej matrycy awersu, która pochodzi z kolekcji Philipa (patrz Brown 1 p144.584B).
W 1966 roku John Pinches Ltd. wykonał repliki z oryginalnych matryc dla tego medalu. Były one reklamowane jako wykonane z 22-karatowego złota (100 egzemplarzy) w cenie 96,7,3d funtów w kraju i 82 funtów za granicą oraz ze srebra (2500 egzemplarzy) w cenie 8,10,6 funtów w kraju i 7,10 funtów za granicą. Matryce tych restrike'ów były używane, gdy były zardzewiałe, szczególnie na rewersie, a ślady te można zauważyć wokół słowa OCTR.
British Museum posiada próbny egzemplarz (nr rejestracyjny M.5262) w cynie, który wykorzystuje nieco podobną matrycę awersu, podczas gdy rewers przedstawia siedzącą kobietę z dzieckiem na kolanach; obok niej na ziemi znajdują się dwie tarcze. Linie prowadzące artystów są widoczne zarówno na awersie, jak i rewersie, a planchet wykazuje oznaki wcześniejszego użycia dla medalu Küchler's Suvarow.
Medal ten został wybity ponownie po śmierci Küchlera. Zob. Pollard, Matthew Boulton i Conrad Heinrich Küchler, "Numismatic Chronicle", 1970, s. 314-16.