Basilikon - Andronicus II / Michael IX labarum

Basilikon został wprowadzony na krótko przed 1304 r. przez cesarza Andronikosa II Palaiologosa (r. 1282-1328), w bezpośredniej imitacji weneckiego srebrnego dukata lub grosso, głównie w celu opłacenia najemników Kompanii Katalońskiej. Bizantyjska moneta ściśle podążała za ikonografią weneckiego modelu, z siedzącym Chrystusem na awersie i dwiema stojącymi postaciami Andronikosa II i jego syna i współcesarza Michała IX Palaiologosa (panującego w latach 1294-1320), zastępującymi św. Marka i dożę Wenecji na rewersie. Podobieństwo zostało wzmocnione przez nazwę nowej monety: ducato, "moneta doży", stała się basilikonem, "monetą basileusa", chociaż współczesne źródła greckie zwykle nazywają obie doukaton.

Basilikon był wykonany z wysokiej jakości srebra (0,920), płaski, a nie wklęsły (scyfat), jak inne bizantyjskie monety, ważący 2,2 grama i oficjalnie wymieniany po kursie 1 do 12 ze złotym hiperpyronem lub dwoma keratiami, tradycyjnym kursem bizantyjskiej srebrnej monety od czasów heksagramu i miliaresionu. Rzeczywista stawka była jednak zwykle niższa i wahała się w zależności od zmieniającej się ceny srebra: współczesne źródła wskazują na rzeczywiste stawki 12,5, 13 lub 15 basilika za hiperpyron. Znane są również przykłady bicia półbazyliki.

Jednak w latach trzydziestych i czterdziestych XIII wieku waga basilikonu została znacznie zmniejszona w wyniku niedoboru srebra w całej Europie i basenie Morza Śródziemnego, spadając do 1,25 grama pod koniec lat czterdziestych XIII wieku. Przestał być wybijany w latach pięćdziesiątych XIII wieku i został zastąpiony około 1367 roku nowym, cięższym stavratonem.

* Opis zaczerpnięty z Wikipedii.