Æ22

Tyche pojawia się na wielu monetach z okresu hellenistycznego w trzech wiekach przed erą chrześcijańską, zwłaszcza z miast na Morzu Egejskim. Nieprzewidywalne koleje losu napędzają skomplikowane fabuły hellenistycznych romansów, takich jak Leucypa i Klitofont czy Dafnis i Chloe. Doświadczyła odrodzenia w innej epoce niespokojnych zmian, ostatnich dniach publicznie usankcjonowanego pogaństwa, między cesarzami z końca IV wieku, Julianem i Teodozjuszem I, którzy ostatecznie zamknęli świątynie. Skuteczność jej kapryśnej mocy osiągnęła nawet szacunek w kręgach filozoficznych w tym pokoleniu, choć wśród poetów powszechne było oczernianie jej jako kapryśnej nierządnicy.

Bogowie rzek byli często przedstawiani na monetach greckich, greckich cesarskich (rzymskich prowincjonalnych) i rzymskich cesarskich, jako personifikacja rzeki, która przepływała przez ten obszar, ponieważ była ważną cechą miasta. Monety Republiki Rzymskiej nie zawierają żadnych przedstawień bogów rzek. Niektórzy bogowie rzek przedstawiani na starożytnych monetach to bogowie Tybru, Nilu, Dunaju i wielu innych. Bogowie rzek na starożytnych monetach rzymskich są najczęściej przedstawiani na rzymskich monetach prowincjonalnych (inne określenie dla greckich monet cesarskich). Istnieją również greckie monety, które przedstawiają personifikacje bóstw rzecznych, zwykle jako głowę tego boga. Na greckich monetach cesarskich bóg rzeki jest zwykle przedstawiany w pozycji leżącej, trzymając trzciny i opierając się o przewrócony dzban, z którego wypływa woda.